De letterlijke handpanreis naar Oostenrijk zette een hoop in werking. Zo heb je o.a. kunnen lezen dat ik verliefd werd op een handpan van Konstantin Rössler. Net toen ik deze handpan scale wilde laten bouwen door de Handpanshop, kreeg ik een berichtje van Konstantin. Hij ging de Ashakiran verkopen en moest als eerste aan mij denken.
Ik had nog wat spaargeld, maar niet genoeg voor zo’n beest van een pan. Mijn vrouw Caroline bood aan een deel mee te betalen en een week later stond dé Manik C Ashakiran 17 op de deurmat. Een prachtige aanvulling op mijn collectie handpannen en mijn eerste pan met bodemnoten. Op naar het volgende level!
En wat behelst dat “level” onder andere? Al bijna mijn hele leven komt er een moment dat ik anderen wil helpen met dat waar ik zelf in heb geleerd en lerende ben.
Zo gaf ik op mijn vijftiende didgeridoolessen aan verschillende mensen, rondde ik de opleiding tot theaterdocent af op mijn vierentwintigste en kon het niet anders dan dat ik ook handpanlessen zou gaan geven.
In 2023 gaf ik mijn eerste lessen aan de hand van het pay-what-you-can principe. Ik vind het belangrijk dat (mijn) lessen voor een zo’n breed mogelijk publiek toegankelijk zijn. Vandaar dat je bij mij je eigen tarief kiest tussen de €45,- en €75,- per lesuur. Meer daarover lees je op mijn website onder “Eigen tarief bepalen?”.
Van mailen voor een afspraak, werd het een boekingssysteem waar je zelf je les in kunt plannen. Naast beginnerslessen, begon ik ook met het geven van eerste kennismakingsworkshops waar mijn vrouw Caroline de mooie titel “First Contact Workshop” voor bedacht en al doende begon ik ook lessen te geven aan meer gevorderde spelers. Ik merkte dat ik vooral lesgaf in het “hoe” dan in het “wat”. Dit maakt dat ik in principe elk “level” van speler verder kan helpen, omdat ik verder kijk dan de techniek alleen.
Het geven van optredens kreeg ook steeds meer leuke en unieke vormen en er kwam nóg een nieuw hoofdstuk aan: handpan bouwen!
Ik kwam bij Jeroen van Klaveren van Samasta Handpan terecht. Mijn 2e handpan, de F#2 Pygmy, is door hem gemaakt en vanuit mijn werk als beeldmaker leek het me leuk om foto’s te maken van het bouwproces. Na het maken van foto’s en het dichtbij meemaken van het hele bouwproces van een handpan, vroeg Jeroen mij “Wil je zelf gaan bouwen?”.
Nog nooit eerder over nagedacht, maar er begon wat te kriebelen. Werken met mijn handen en uiteindelijk magische instrumenten zelf kunnen bouwen, klonk toch wel erg goed in mijn oren.
Na ongeveer een half jaar wekelijks de kneepjes van het vak te leren, besloot Jeroen toch om alleen verder te gaan. Hoe jammer ik het besluit ook vond, ik merkte dat ik minder progressie maakte dan ik had gewild. Ik kwam er ook achter dat 1 dag in de week eigenlijk te weinig is om het vak te leren. Er komt zoveel bij kijken en dan met name heel veel, echt heel veel, uren hameren en ontdekken wat het materiaal doet. In een hele dag hameren, leerde ik zo ontzettend veel en tegelijkertijd bleef een groot deel ook nog een mysterie.
Maar zoals het gaat in het leven bij het dichtgaan van een deur, opende zich een deur naar een ander mooi pad. Henk-Jan Pelle, eigenaar van Handpanshop, nodigde me uit om te praten over een mogelijke samenwerking…